دوش چون چشم او کمان برداشت

شاعر : اوحدي مراغه اي

دلم از درد او فغان برداشتدوش چون چشم او کمان برداشت
غيرتش بندم از زبان برداشتحيرت او زبان من در بست
صبح چون ظلمت از جهان برداشتبنشينم به ذکر او تا صبح
ساقي آن ساغر گران برداشتمطرب آن نغمه‌ي سبک برزد
بت من پرده از ميان برداشتمي و مطرب چو در ميان آمد
بنشست و قلم روان برداشتچون بديد اين تن روان رفته
وز دلم نسخه‌ي دهان برداشتاز تنم رسم آن کمر برزد
تن آشفته دل ز جان برداشتجان و جانان چو هر دو دوست شدند
همه کامي که مي‌توان برداشتبر گرفت از لبش به زور و بزر
دست زاري بر آسمان برداشتاوحدي را چو زور و زر کم بود